Thursday, March 24, 2016

Addressing violence against women with different approaches and different levels

PANEL DISCUSSION
at 60th CSW UN in New York on 22nd March 2016

From the Istanbul Convention to Implementation

The event was organized by INLW,  Rutgers, UN watch and Liberal International.

Margaret de Vos van Steenwijk, President of INLW, was the chair during the discussion.
Juliana Nikolova from Liberal Party of Macedonia stressed the importance of the protection of all women, moreover gender equality should be accepted on an international level. “There is no excuse for my country not to sign and ratify the Istanbul Convention. The Liberal Party will go on campaigning to this end, because violence against women and girls and domestic violence should fall under an international legally binding instrument."


Patricia Olamendi is consultant for the US Women and Human Rights. She is from Mexico. She gave us an insight in the amount of violence against women in her country. Seven women die every day in Mexico due to violence! The Inter-American Convention (1994) on violence against women is a beginning for legislation, “but an International instrument such as a globalized Istanbul Convention is necessary in the Latin American countries to get solid implementation. That will be the only way to make a real difference in the future”.

Fouzia El Bayed is Member of Parliament for Constitutional Union Party in Morocco.After the Constitution change of 2011 all laws are gradually being adapted to conform to the Istanbul Conventions. Even the programs at school are rewritten. Fouzia is as member of the Arab Women Parliamentarians Network of Equality. “I have started a commission to prepare a similar document to the Istanbul Convention for the Arab world. This is done with 17 other Arab countries”.

Jeroen Lorist, technical advisor at Rutgers WPF Netherlands and the Prevention+ project, started with the importance of institutions and NGO’s working together for gender equality, whereby involvement of men in the battle of violence against women is crucial. This should be done on all levels, individual, family, group, institutions and legislation level. Culture, values and customs in masculinity must be recognized and changed. A short film showed the impact of a new attitude of respect of women’s rights on men and women.

After their introductions one of the questions Margaret asked was: Is more legislation needed? Is an all encompassing comprehensive international legal framework on ending violence against women the answer? All participants agreed that International legislation is necessary, but at the same time education and a change of attitude of local authorities is crucial! 



Written by: Margaret de Vos van Steenwijk, 
President of INLW




Wednesday, March 23, 2016

CSW60 en de werelddoelen: 192 meningen

Dinsdag 22 maart - De onderhandelingen over de Agreed Conclusions zijn weer in volle gang waar de Beijing Platform for Action leidend in is. Voor diegenen die niet weet wat de Beijing agenda is: dit is een resolutie over de gelijkheid tussen vrouwen en mannen opgesteld aan het einde van de Wereldvrouwenconferentie in 1995.


192 meningen over gendergelijkheid in de werelddoelen

192 lidstaten van de VN die dit jaar praten over hoe ze ‘gendergelijkheid kunnen verankeren in de Agenda 2030, ofwel de Sustainable Development Goals’; de werelddoelen die vorig jaar september door de VN lidstaten in New York zijn aangenomen. Spannende onderhandelingen omdat er 192 verschillende meningen zijn. Hoewel, landen zijn wel gegroepeerd. Zo hebben we natuurlijk de EU, waar Nederland natuurlijk onderdeel van is, de African Group, de G77 (Group of 77) en sinds dit jaar ook de Mountain group, een samenwerking tussen landen die allemaal bergen hebben, als IJsland, Zwitserland, Noorwegen, Nieuw Zeeland, Australië en nog veel meer. Op sommige punten spreekt de Mountain zij als blok, op sommige punten afzonderlijk. De EU spreekt namens alle 28 lidstaten. Omdat Nederland dit jaar voorzitter is, mocht minister Jet Bussemaker als vierde dit jaar bij de opening haar statement geven. Zie het volledige statement op onze website.

5 dagen voor overeenstemming


De onderhandelingen zijn vorige week vrijdag begonnen en duren elke dag tot in de late uurtjes omdat er veel besproken moet worden in vijf dagen. Belangrijk voor ons, Nederlands maatschappelijk middenveld, is natuurlijk dat ‘gelijke rechten en kansen voor mannen en vrouwen, meisjes en jongens in al hun diversiteit’ verankerd worden in deze doelen en de vele verschillende thema’s die deze agenda behelst. Zoals seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, klimaatverandering, seksuele geaardheid, conflictsituaties, voor migranten, voor vluchtelingen, etc.

Mag geweld achter gesloten deuren?


Er is veel discussie gaande omdat er door landen in Afrika of Midden-Oosten heel anders gedacht wordt over bijvoorbeeld het gebruik van anticonceptie of condooms dan in Europa. Of over geweld tegen vrouwen: sommige landen vinden het normaal dat er achter de deur zelf bepaald mag worden of er geweld gebruikt wordt onder het mom van religie of traditie. Dit is voor Nederland en de Europese Unie bijvoorbeeld een no go area.

En zo nog vele andere onderwerpen. De delegatieleden komen nu naar buiten. Dus snel horen hoe het ze binnen vergaat....


Vanuit New York,
Margriet van der Zouw

Sunday, March 20, 2016

Climate change, vluchtelingen, en de lancering van een internationaal Gender Meerpartijen initiatief…CSW60 is in volle gang!

CSW60 is alweer een week aan de gang. Het is voorbij gevlogen. Een week vol mooie statements en pleidooien, maar ook heftige verhalen en uitdagende discussies. Naast contact met de Nederlandse delegatie over de onderhandelingen van de taal over het uitkomstdocument over het thema ‘women’s empowerment and its link to sustainable development’, het afstemmen hierover met het Nederlands maatschappelijk middenveld, zijn er ook vele interessante side events. Vandaag licht ik er twee uit die alles te maken hebben met de Nederlandse inzet tijdens de CSW:

‘Minister Bussemaker in gesprek met het Nederlands Maatschappelijk Middenveld’
Afgelopen dinsdag zijn we als Nederlands maatschappelijk middenveld in gesprek gegaan met minister Jet Bussemaker, die dit jaar Nederland, en de EU (aangezien Nederland voorzitter is van jan-jul 2016) representeert  op de CSW. We hebben kort onze analyse van de eerste dagen aan haar gepresenteerd: het is mooi te zien dat er aandacht is voor onze aanbevelingen op de kwetsbare positie van vrouwen en meisjes in de klimaatonderhandelingen en vluchtelingencrisis. Maar we hebben ook de zorgen gedeeld die er zijn, zoals het toenemen van regressieve krachten waardoor vrouwenrechten wereldwijd steeds meer onder druk komen te staan, de bescherming van  mensenrechten activisten, of juist het ontbreken daarvan (zie artikel over de recente moord van Berta Carceres: http://www.wo-men.nl/berta_caceres/) en het afnemen van de politieke ruimte.
  
‘Ondertekening van alliantie voor vrouwenrechten met Syrië, Egypte, Yemen,  Libië, Sudan en meer’
Afgelopen vrijdag organiseerde WO=MEN ism Tweede Kamerlid Ingrid du Caluwé en voorzitter van het Nederlandse Gender Meerpartijen Initiatief het evenement ‘Launch: Alliance of Politicians for women’s rights Gender Multi Party Initiative’. Zeven sterke vrouwen vanuit verschillende delen van de wereld (van politica tot activiste) zaten bijeen om zich uit te spreken over het belang van internationale samenwerking op het thema van gelijke rechten en kansen tussen vrouwen en mannen.  Het werd gelijk duidelijk dat een dergelijk initiatief waarbij politici zich inzetten om dit belangrijke thema te blijven benadrukken erg belangrijk is, vooral in deze gebieden van conflict, vrouwenbesnijdenis en waar vrouwen nog weinig mogen deelnemen aan het politieke leven. Het belang dat ze daarbij gevoed worden vanuit de vrouwen- en mensenrechtenorganisaties die werken in de communities zelf werd goed benadrukt: zoals heel mooi gezegd ‘we need to localize the global, and globalize the local’.

Wie zijn die zeven vrouwen?
·         Ingrid de Caluwé , Voorzitter Gender MPI Nederland
·         Merwat Tallawy, lid van Sociaal Democraten, Egypte
·         Sahar Ghanem  uit Yemen (een van meest toonaangevende social media activiste)
·         Zahra Langhi uit Libië (politica in ballingschap)
·         Loubna Mrie uit Syrië (politica in ballingschap)
·         Samira el Hashmi, Sudan

·         Hibaaq Osman, CEO el Karama uit Egypte

Lees meer over het ontstaan van het Gender Meerpartijen Initiatief in Nederland op: http://www.wo-men.nl/gender-gmpi-bijeenkomst/


Morgen beginnen de officiële onderhandelingen over de Agreed Conclusions, dus nu snel naar bed om fris en fruitig de onderhandelingen morgen goed te volgen…to be continued

Geschreven door Margriet van der Zouw - beleidsmedewerker bij WO=MEN. Margriet zit van 14-24 maart in New York bij de CSW60 om de onderhandelingen te volgen

Saturday, March 19, 2016

Young Feminist Statement CSW60 - NY

'Youth led organizations' zijn ook dit jaar weer een belangrijk onderdeel van de agenda. Heel mooi om te zien dat de de jongerenorganisaties dit jaar samen een statement hebben geschreven die deels ook is uitgesproken tijdens de officiele opening van de CSW60. Lees hieronder het 'Young feminist statement':


2016 Young Feminist Caucus Statement
Sixtieth Session of the Commission on the Status of Women



Preamble

We are a diverse group of young feminist advocates, gathered in New York at the Sixtieth Session of the Commission on the Status of Women (CSW), working for gender, reproductive, economic, ecological, and social justice and political transformation. We applaud the commitments governments have made under the Beijing Declaration and Platform for Action and the 2030 Agenda for Sustainable Development to guarantee gender equality, eliminate all forms of discrimination and violence against us, and achieve the full and meaningful realisation of our human rights. We emphasize that the Beijing Platform for Action and Agenda 2030 are linked and valuable strategies for women’s and girls’ empowerment, the realization of their human rights and sustainable development. We call on the CSW to play a strong role in monitoring the implementation of the Beijing Platform for Action whilst establishing strong linkages with the relevant goals and targets of the SDGs. In both processes, the meaningful participation and engagement of all young people at all levels should be ensured. We, the young feminist caucus, affirm this statement as a supplement to the official CSW Youth Forum Declaration, further emphasizing our priorities.

Our diversity is our strength, and together we call for the full recognition and meaningful participation of youth, inclusive of age, race, caste, ethnicity, health status (including HIV and mental health status), ability, sexual orientation, gender identity, gender expression, sex characteristics, marital status, parenthood, class, indigeneity, migrant status, and others.

As we begin to implement the Sustainable Development Goals in coordination with the Beijing Platform for Action, we urge the CSW to address the following priorities for young people in all our diversity. Moreover, sexual and reproductive health and rights are human rights and together we emphasize the cross-cutting centrality of realizing these rights to achieve social justice, women’s and girls’ empowerment, and sustainable development. We call on governments to:

Youth Participation

Ensure the meaningful, full and effective participation of young people and underrepresented groups in political spaces, decision making platforms and accountability mechanisms, at all levels, including in formulating, developing, implementing and evaluating laws, policies, plans and budgets. Therefore we call for the creation of safe, enabling and inclusive environments for building the leadership of young women, adolescents and girls in local, provincial and national governments, as well as at international convenings. We emphasize that youth participation cannot be tokenistic, needs to be paired with financial, educational, and logistical support, and must be free from all forms of gender-based harassment and violence.


Climate Change and Justice

Recognize that the current growth-led model of development directly contributes to climate change and the associated violations of human rights that disproportionately affect young women, adolescents, and girls. We urge all stakeholders to ensure equal access to land, property, and sustainable and environmentally safe development, including access to technology and capital for young women, adolescents and girls. Members states must preserve the right of indigenous peoples over their land and territory, especially in the face of encroaching private sector development. We ask for the implementation of gender-sensitive responses in reference to the Paris Agreement, ahead of the UNFCCC Conference of Parties 22 in Marrakech.

Sexual and Reproductive Rights and Legal Barriers

Ensure the full realization of sexual and reproductive rights through the repeal of discriminatory laws and policies such as parental and spousal consent laws, laws that criminalize abortion, and laws that criminalize individuals on the basis of age, sexual orientation, gender identity, gender expression, sexual practices, HIV status and transmission, and labour choices, including sex work. We call on governments to protect and promote legal recourse and access to justice and remedies when the sexual and reproductive rights of young people are violated.

Sexual and Reproductive Health Services

Ensure the provision of evidence and rights-based, universal, comprehensive, quality, accessible, affordable, non-judgmental, confidential, gender-sensitive, youth-friendly information and services for all young people without coercion, and including in humanitarian settings. This covers, but is not limited to, a full range of voluntary contraceptive options (including emergency contraception and long acting reversible contraception), mental health services, maternal health services, safe and legal abortion services, treatment, care and support for sexually transmitted infections and HIV and AIDS, as well as freedom from forced, coerced, uninformed and non-consensual sterilization and medical testings. We call for an end to stigma and discrimination in healthcare provision, through increased awareness among health sciences students, doctors-in-training, physicians, healthcare professionals, and community workers on sexual and reproductive health and rights. We urge governments to promote and defend anti-discrimination legislation across health services.

Education

Prioritize the education of young women, adolescents and girls and strengthen policies and programmes that ensure equal access to longitudinal education for all young people. We emphasize the importance of gender inclusive quality education with relevant curricula which prioritises holistic learning methods, including mentorship and skills development, and that prepares young women, adolescents, and girls for decent work, equitable employment opportunities and entrepreneurship. We urge governments to train educators on gender-sensitive policies and practices to end discrimination and stigma in academic settings.

Comprehensive Sexuality Education

Prioritize the adoption and successful implementation of evidence-based, medically accurate, universally accessible, quality, non-judgmental comprehensive sexuality education. This must emphasize human sexuality, sexual pleasure, gender equality, human rights, healthy relationships, and sexual and reproductive health, and be provided in a safe and participatory environment that caters to formal and informal education systems, for all young people.

Gender Based Violence

Strengthen their response to gender-based violence, putting into action the measures outlined in the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women and the Convention on the Rights of the Child. These actions must take into account multifaceted forms of violence including early and forced marriage, sexual violence, online violence, intimate partner violence, coerced labour, rape (including marital rape), violence in educational institutions, harmful traditional practices, violence on the basis of sexual orientation, gender identity or expression, and sex characteristics, violence as a product of religious fundamentalisms, coerced and forced sterilization, and violence within conflict, post-conflict and humanitarian settings. Governments must recognize the psychological and emotional effects of trauma, including transgenerational violence, and include this in their response to gender-based violence.

Conclusion

In order for the 2030 Agenda and the Beijing Platform for Action to become a reality for all young people, it is necessary to fully integrate all of the above priorities across all implementation strategies. We call on governments to measure progress with gender-sensitive, and youth and adolescent specific indicators, supported with data disaggregated by gender and age and other necessary information in order to monitor inequalities and discrimination across intersectional identities. The above priorities must be supported by clear funding and resourcing frameworks.

We call on governments to recognize that we, as young people, are rights-holders as well as experts in our own experiences. We are not “vulnerable”, we are not a “dividend” to cash in on, we are not “the future”; we are here. We ask that our voices be heard and that our agency over our bodies, our lives, and our communities be acknowledged.









Friday, March 18, 2016

Stop geweld tegen vrouwen: In The Pacific heeft 60% van de vrouwen te maken met fysiek of seksueel geweld

The Pacific

Hoe vaak komt geweld tegen vrouwen voor? Hoe vaak komt geweld tegen vrouwen in het nieuws, en hoe vaak worden er wetten aangenomen die vrouwen beschermen tegen geweld?
Volgens de Wereld Gezondheid Organisatie liggen de cijfers van vrouwelijke slachtoffers van geweld wereldwijd tussen de 20 en 50%. Het is onmogelijk om me hier aantallen bij voor te stellen, om tot me door te laten dringen om hoeveel  miljoenen vrouwen het gaat. Wel zou ik me voor kunnen stellen dat de televisie bijna geen ander nieuws meer zou brengen en dat de kranten pagina’s te kort zouden komen om verslag te doen van zoveel geweld, verder zou ik me dan ook kunnen voorstellen dat de EU naarstig naar oplossingen zou zoeken en dat de Nederlandse regering, nu we voor een half jaartje voorzitter zijn, geweld tegen vrouwen tot speerpunt zou maken. Als ik in aanmerking neem hoeveel ophef er in Europa is nu er duizenden vluchtelingen hier een veilig heenkomen zoeken, hoeveel nieuwsuitzendingen en kranten ermee gevuld worden, zou ik me dus kunnen voorstellen dat het feit dat miljoenen en miljoenen vrouwen jaarlijks te maken krijgen met geweld  elke dag voorpagina nieuws is. Maar niets is minder waar. Het lijkt wel of geweld tegen vrouwen in Nederland niet voorkomt, we horen of zien er niets van in de media. Ook uit Europa komen geen alarmerende berichten op de nieuwjaarsnacht in Keulen na.

 Ik zou me kunnen voorstellen dat het feit dat miljoenen en miljoenen vrouwen jaarlijks te maken krijgen met geweld elke dag voorpagina nieuws is. 

Ik had dus gewaarschuwd kunnen zijn toen ik vanmiddag Conferenceroom 11 binnenliep om te luisteren naar een "side event" over "Ending Violence Against Women, the key to realising SDG’s in the Pacific"(red: SDG: Sustainable Development Goals). Want wat wist ik eigenlijk over geweld tegen vrouwen in the Pacific? Ik herinner me dat ik een aantal jaren geleden in de krant las dat een Nederlandse vrouw in Nieuw Zeeland was verkracht en dat haar echtgenoot gedwongen werd toe te kijken. Diezelfde krant vermelde dat bestuurders van Nieuw-Zeeland meteen hun oprechte excuses hadden aangeboden. Geweld tegen vrouwen kwam in Nieuw-Zeeland zelden voor, zo eindigde het krantenartikel. Men noemde de verkrachting een ernstig incident.

Het voorzitterschap van de side event was in handen van Yoshiko Capelle, vertegenwoordigster van de Pacific Youth Council and Pacific Women Advisory Board. Ze gaf geweld tegen vrouwen in the Pacific in enkele verschrikkelijke voorbeelden en kille cijfers weer en eindigde de inleiding met de uitkomst van recente studies naar geweld tegen vrouwen. Hieruit blijkt dat 60% van de vrouwen uit o.a. de Fiji-eilanden, Kiribati, Papoea-Nieuw-Guinea, de Salomoneilanden en Vanuatu “had experienced physical and/or sexual violence “ Ze vroeg om een minuut stilte om vrouwen die slachtoffer zijn van geweld te herdenken.



Na deze opening kwamen de diverse leden van het forum met hun inbreng:
  •           De Australische ambassadrice voor vrouwen en meisjes, Natasha Stott Despoja, sprak over  “partnering” ten einde geweld in de Pacific te voorkomen en de SDG’s te realiseren.
  •          Lanieta Tuimabu, vertegenwoordigster van het platform voor gehandicapten gaf inzicht in de problemen waar gehandicapte meisjes en vrouwen in de Pacific mee geconfronteerd worden. Allerlei vormen van geweld vormden daarbij geen uitzondering.
  •          Directeur van het ministerie voor vrouwen van Nieuw-Zeeland,  Jo Cribb, ging uitvoerig in op de samenwerkingsverbanden, die in 2012 leidden tot “the Pacific Leaders Gender Equality Declaration”.
  •           Ofa Guttenbeil Likiliki Levuka, vertegenwoordigster van het “Network Pacific Violence Against Wormen” gaf in tweemaal tien punten aan met welke zaken men zeker rekening moest houden en welke zaken men absoluut achterwege moest laten bij het aanpakken van geweld tegen en het opvangen van mishandelde vrouwen. De zaal was stil tijdens haar betoog, niemand maakte meer aantekeningen en het applaus was groot na afloop. 


           Ofa beloofde ons haar speech met punten toe te sturen, die houden jullie zeker van mij te goed. Een van de punten die ze naar voren bracht wil ik hier nog graag met jullie delen. Ofa gaf aan dat er  hard gewerkt was aan het creëren van goede opvangcentra voor mishandelde vrouwen. Iedere medewerker van zo’n centrum, van interieurverzorgster, telefoniste, verpleegkundige tot psychologe of medewerkster technisch onderhoud, allen worden van tevoren uitvoerig geschoold in het opvangen van vrouwelijke slachtoffers van geweld. Ofa, en met haar de andere panelleden, en ondergetekende, is ervan overtuigd dat deze aanpak, het serieus nemen van  en zorgen voor de beste opvang van vrouwen die geconfronteerd worden met geweld een bijdrage levert aan lichamelijk en psychisch herstel.

      Zoveel vrouwen die op alle mogelijke manieren werken aan het bieden van veilige onderkomens voor mishandelde vrouwen, die geweld proberen zichtbaar te maken, aan te kaarten, neer te leggen in verdragen, die er tegen demonstreren. Ik heb er vandaag een aantal van gezien. Vrouwen uit the Pacific.

Willo Buskes van Hoeckel

Wilpf Nederland. 

Thursday, March 17, 2016

In New York is 'Taking into account national realities' niet perse positief

Het is mijn eerste keer in New York, mijn eerste ervaring met een VN conferentie. Ik kijk mijn ogen uit op straat. Het is echt waar dat Amerikanen s ochtends allemaal met een gigantische Starbucksbeker rondlopen, dat vrouwen platte schoenen aan hebben onderweg naar werk en dat het gros van de mannen een baseballpetje op heeft. Ik kijk nog meer mijn ogen uit in en rond het VN gebouw. Vrouwen van over de hele wereld hebben zich hier verzameld, op hun mooist gekleed. Als Nederlanders steken we heel saai af bij de prachtige Oosterse sari's en de kleurrijke Afrikaanse hoofdtooien.

De CSW bestaat uit twee werelden; enerzijds de wereld van de diplomaten die onderhandelen over een gezamenlijke verklaring, en anderzijds de wereld van de maatschappelijke organisaties die elkaar ontmoeten bij honderden side events. De link daartussen wordt gevormd door organisaties als WO=MEN en Atria die de diplomaten voeden met de zorgen en ideeën van de maatschappelijke organisaties.

Ondanks dat het de eerste keer is, komt het diplomatieke proces me bekend voor. Uiteindelijk draait alles om taal, en om de waarde die aan woorden wordt gehecht. In het Europees Parlement heb ik vaak onderhandeld over teksten, waarbij we uren over een paar woorden ruzieden. Vooral als het over de Balkan ging. Noem je Kosovo een 'country' of een 'beneficiary'? Noem je de Albanezen in Macedonie een 'minority' of een 'non-majority'? Noem je Macedonië 'Macedonia' of 'The Former Yugoslav Republic of Macedonia'?

De CSW heeft zijn eigen woorden waar de meningsverschillen zich op concentreren. Gebruik je 'family' of 'families'? Met family wordt een familie bedoeld met een vader, moeder en 1,8 kinderen. Conservatieve landen en het Vaticaan willen uiteraard graag dat dat de definitie van familie blijft. Met 'families' worden allerlei vormen van familie bedoeld; eenoudergezinnen, grootoudergezinnen, vader/moeder gezinnen, gezinnen met ouders van gelijk geslacht, enzovoort. Progressieve landen pleiten voor deze definitie.



Een ander belangrijk punt is of expliciet 'women's human rights' genoemd worden. Conservatieve landen willen liever niet dat er zo duidelijk wordt gezegd dat vrouwenrechten en gendergelijkheid mensenrechten zijn. Ze zien het liever als sociaal beleid, economisch beleid; zelf door regeringen in te vullen beleid. Mensenrechten ontstijgen dat, dat zijn onvervreemdbare rechten die iedere vrouw toekomen omdat ze mens is.

Vaak klinkt de tekst van de conservatieven op zich niet slecht, als je niet weet welke wereld erachter zit. 'Taking into account different national realities' klinkt op zich niet slecht. Het is belangrijk om de nationale en culturele context in de gaten te houden in projecten om vrouwenrechten en gendergelijkheid te bevorderen, anders zal het niet lukken. Maar dat bedoelen ze niet. Realities betekent voor hen dat landen zelf mogen bedenken of sommige vrouwenrechten al dan niet relevant zijn in hun realiteit.

De ruzie over een paar woorden zorgen er soms voor dat politiek en diplomatie onbegrijpelijk zijn voor buitenstaanders, en soms zelfs nergens over lijken te gaan. Maar taal telt. Er zit een wereld achter woorden. Woorden zetten een norm, die bepaalt wie binnen en buiten de norm vallen. Zijn landen die religie en cultuur laten prevaleren boven vrouwenrechten de norm? Dan hoeven zij dus geen fundamentele veranderingen door te voeren. Of zijn vrouwenrechten mensenrechten, onvervreemdbaar, en zijn landen die deze rechten niet respecteren buitenbeentjes die beter hun best moeten gaan doen om aan een wereldwijde norm te voldoen? Het diplomatieke gevecht in New York lijkt soms weinig van doen te hebben met het echte leven, maar niets is minder waar.

Marije Cornelissen
VN Vrouwenvertegenwoordiger 2016

Friday, March 11, 2016



Morgenvroeg stap ik goed voorbereid in het vliegtuig op weg naar New York!

De reden? Van 14 tot en met 24 maart 2016 vindt de 60ste sessie van de Commission on the Status of WO-MEN (CSW) plaats bij de Verenigde Naties. Een hele Nederlandse delegatie reist onder leiding van minister Jet Bussemaker af naar New York voor het hoogste internationale overlegorgaan over vrouwenrechten en gendergelijkheid. Deze VN-commissie buigt zich jaarlijks over de positie van vrouwen en meisjes en de internationale afspraken die zijn gemaakt om hun positie wereldwijd te verbeteren.


Ik ben erbij om voor WO=MEN als internationaal beleidsmedewerker de lobby van het Nederlands maatschappelijk middenveld te coördineren en zal regelmatig bloggen.



Naast de onderhandelingen, zijn  er ook veel side events.
hieronder vind je een overzicht!


Op naar New York!
Margriet van der Zouw