Toch werden we in het officiële voorbereidende appraisal document van 126 pagina’s, opgesteld door de secretaris-generaal, slechts twee keer genoemd. Beide keren als passieve ontvangers van uitkeringen. Niet bepaald een volledig of rechtvaardig beeld van wie alleenstaande ouders werkelijk zijn en nodig hebben.
Van de 7.000 bezoekers die wij uitnodigden voor ons evenement over alleenstaand moederschap, kwam nog geen handvol beleidsmakers of professionele activisten opdagen. Het was waardevol dat het ministerie van OCW en van Financiën er wel vertegenwoordigd waren. Verder waren er ook 48 alleenstaande moeders. Toeval? Nee. Alleenstaande moeders kwamen omdat ze zich geroepen voelden. Omdat zij weten hoe het is. Het lijkt soms wel alsof alleen alleenstaande moeders écht om elkaar geven.
Dat maakt het des te schrijnender dat beleidsmakers, politici en zelfs veel delegatieleden zó weinig weten over deze groep. Er wordt vaak gedaan alsof het om een marginale groep gaat. Maar wereldwijd hebben we het over meer dan 100 miljoen alleenstaande ouders, die samen zorgen voor meer dan 325 miljoen kinderen. Alleen in Nederland zijn het er al ruim 650.000 — en het toeslagenschandaal heeft pijnlijk duidelijk gemaakt hoe kwetsbaar juist deze groep is.
Wat we meebrachten naar New York waren niet alleen cijfers, maar vooral verhalen.
…Zoals die van een moeder uit Oekraïne, die haar man verloor in de oorlog en nu haar kinderen alleen opvoedt in een vreemd land.
…En die van de vrouw uit Guinee, die sprak over seksueel geweld, en de generaties van stilte die zij en haar lotgenoten nu durven te doorbreken.
…En die van de moeder uit Oostenrijk, die ondanks het leven in een welvarend land nog steeds met haar kinderen in armoede leeft.
Naast de formele VN-top gingen wij ook de stad in. In Harlem bezochten we een opvang voor tienermoeders. En om de hoek van het VN-gebouw ontdekten we een klein kennisinstituut voor alleenstaande ouders. Gek genoeg leek het op ons eigen kantoortje: er was een kinderhoekje, een paar bureaus, een warme sfeer — en net als wij worstelden zij met een chronisch tekort aan middelen. Overal waar we kwamen zagen we dezelfde strijd, dezelfde kracht, dezelfde behoefte aan erkenning.
Op onze eigen bijeenkomst, buiten de VN-muren, gebeurde er iets bijzonders. Na een kort panel met moeders, academici (lees hier een stuk van universitair hoofddocent Rense Nieuwenhuis over de bijeenkomst) en ervaringsdeskundigen ontstond er een krachtig, open gesprek. De vrouwen deelden hun verhalen. Niet om medelijden te vragen, maar om gezien te worden. Moeders, kinderen van alleenstaande moeders, bondgenoten. Er werd gehuild, gelachen, gedeeld. Zonder schaamte. Zonder maskers.
We keren met gemengde gevoelens terug in Nederland. De VN is een plek van hoop én van teleurstelling. We blijven geloven in het belang van deze podia, vooral voor de moeders die anders onzichtbaar blijven.
In kracht en verbondenheid,
Het team van Single SuperMom
Toevoeging:
Zie hier een video van Single SuperMom bij de CSW69 in New York
Comments